wchodzi do jej mieszkania bez pukania. jest noc, swiatla sa zgaszone. powoli idzie w strone kuchni, gdzie widzi ja siedzaca przy stole i patrzaca za okno, oswietlona tylko swiatlem latarni z ulicy. siedzi jak zawsze, oparta na jednej rece, z papierosem w drugiej. stoi przed nia kieliszek wina, ze szminka odbita na krawedzi. wydaje mu sie, ze to dym wyplywajacy powoli z jej czerwonych ust sprawia, ze mieszkanie jest jakby zamglone i nierealne. wyrwane z rzeczywistosci, przeniesione w czasie. jest pozna noc, a w radiu leci nocna audycja. ktos melancholijnie gra tango na akordeonie. ona patrzy na martwe miasto i jest niewzruszona jego odwiedzinami. on nie moze sie napatrzec na piekno jej wlosow, jej dloni i ust. patrzy na szklane, nieruchome oczy wypatrujace czegos w mroku trzeciej nad ranem. nie pozostaje mu nic innego jak usiasc na krzesle obok. chce jej duzo powiedziec, ale nie moze zniszczyc tej misternie poskladanej w calosc chwili, ktora u niej zawsze trwa cala noc.